Βράδυ Σαββάτου και ένα τεχνικό λάθος στέλνει το blog μου στα χωράφια της λήθης να μασήσει και αυτό φρέσκο διαδικτυακό χορτάρι.
Κείμενα, φωτογραφίες, videos και σχόλια μεταλλάχθηκαν σε ψηφιακές μονάδες σε ένα κάδο άχρηστων σε κάποιο server στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Μπροστά στο κενό έμεινα με το στόμα ανοικτό. Μετά από μια άψογη ερμηνεία νησιώτικου μοιρολογιού, έβαλα πάλι μπροστά τις μηχανές. Μετά από ένα χρόνο είχα ξεχάσει τι με περίμενε.
Το πιο χρονοβόρο μέρος της υπόθεσης ήταν η επιλογή καινούριου template. Το ένα να μου βρομάει και το άλλο να μου ξινίζει. Το τρίτο να θέλει άπειρες ώρες επεξεργασίας. Με τα μάτια μου πλέον να θυμίζουν κουμπότρυπες επέλεξα να εγκαταστήσω το παλιό μου theme. Απλό, καθαρό και ανώδυνο. Το πρόβλημα, όμως, είναι αλλού’ στο περιεχόμενο.
Απίστευτα δυσανάλογος ο χρόνος δημιουργίας και διανομής ενός post. Από την άλλη, θα μου πείτε, ότι ίσως θα είναι καλύτερα να αντιμετωπίσω αυτό το σκηνικό ως μια ευκαιρία.
Μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσω ένα κομμάτι της online ταυτότητας μου. Δεν ακούγεται και τόσο άσχημο.
Εις το επανιδείν.