Δεν ξέρω ποιο πνεύμα με καβάλησε απόψε και άφησα την τηλεόραση ανοικτή κατά τη διάρκεια του δελτίου ειδήσεων του Mega Channel. Μάλλον το αναισθητικό της πρωινής απονεύρωσης με οδήγησε σε άγνωστα behavioral patterns.

Δεν μπορώ όμως να το αρνηθώ’ βρήκα τη σύνθεση των τηλεοπτικών παράθυρων αρκετά ενδιαφέρουσα, όχι όμως και τα πρόσωπα που φιλοξενούσαν. Ενδιαφέρουσα από ανθρωπολογικής και πολιτικής άποψης, διότι μέσα σε μια οθόνη χώρεσε ένα πλήθος αντιθέσεων, υποδειγματικών της νεοελληνικής πραγματικότητας. Από τη μία οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι ως ενορχηστρωτές, προσπαθούσαν να κατευθύνουν τη ροή του διαλόγου εκεί που ήθελαν, στο σημείο έκρηξης και κατακραυγής και από την άλλη δύο επαγγελματικοί κλάδοι, εκείνοι των τουριστικών επιχειρήσεων και των επαγγελματιών οδηγών φορτηγών και βυτιοφόρων να διαφωνούν μεταξύ τους προστατεύοντας τα συμφέροντα τους.

Ο καθένας με τα επιχειρήματα και τα δίκια του και όλοι στο σύνολο τους άδικοι. Προσπάθησα να ακούσω με κατανόηση και υπομονή όλες τις πλευρές. Να μάθω για τα προβλήματα τους, να καταλάβω τις ανησυχίες τους. Υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν υπέρ του αγώνα των ιδιοκτητών γιατί πραγματικά πιστεύω ότι χάνεται η αξία των επενδύσεων τους. Αλλά μια τέτοια στάση θεωρώ ότι αυτή την περίοδο είναι η πλέον ακατάλληλη. Είτε το θέλαμε είτε όχι, συμμετέχουμε όλοι σε αυτόν το χορό και για να βγούμε όρθιοι θα πρέπει να χορέψουμε σε ένα σκοπό που άλλοι μας έχουν ορίσει και επιβάλλει. Και όμως αυτή η κατάσταση ήταν κάποτε αρκετή για την πλειοψηφία της κοινωνίας να συσπειρωθεί και να αντιμετωπίσει την κρίση ενωμένη, σαν να ξυπνούσε μέσα μας η συλλογική, κοινή συνείδηση που μας ωθούσε στην τοποθέτηση του κοινού καλού στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων μας.

Που τέτοια τύχη να συμβεί αυτό τώρα; Αποτελεί πλέον γενετήσιο χαρακτηριστικό η διάσωση του μικρόκοσμου μας απέναντι στις θυσίες για το κοινό συμφέρον και την υπακοή στους νόμους. Ο συμβιβασμός θεωρείται ήττα and the winner takes it all. Μόνο που αυτές οι θεωρήσεις λειτουργούν σε άλλα συστήματα όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία χαίρει σεβασμού και ο δημόσιος τομέας δεν αποτελεί στόχος ζωής. Σε αυτό το σημείο τα βάζω με τα δύο κόμματα εξουσίας, γιατί δημιούργησαν μια κοινωνία βολέματος και γλειψίματος και ο στερημένος Έλληνας ήταν προφανές ότι θα ακολουθούσε τον εύκολο δρόμο.

Και τώρα που βρισκόμαστε προ των πυλών των μεγάλων ανακατατάξεων [αρνητικών ή θετικών θα το δείξει ο χρόνος και το στομάχι μας], η διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης φαντάζει ως ο πιο σπουδαίος σκοπός. Πάνω που λέω ότι θα στηρίξω τις αλλαγές και θα δουλέψω παραπάνω γιατί δεν έχω άλλες επιλογές, έρχεται η τωρινή κυβέρνηση και ανακοινώνει επίταξη οχημάτων και μου χαλάει το όνειρο. Γιατί μου φέρνει στο νου εικόνες από τις «δυστοπίες» του μέλλοντος. Γιατί μπορεί κύριοι υπουργοί και κύριε πρωθυπουργέ να συζητάτε και να συμφωνείτε με τους ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους μας την πορεία της χωράς, αλλά έχω αρχίσει να αμφιβάλλω αν όντως συζητάτε με τους εταίρους της δικής μας κοινωνίας για να χαραχθούν κοινές κατευθύνσεις.

Όλα πια θυμίζουν ένα φαύλο κύκλο, σαν μουτζούρα σε μαθητικό τετράδιο. Και σας ρωτώ: θέλετε να σπάσει ο κύκλος; Θέλετε να συνεχίσουν οι τσακωμοί; Θέλετε να βρούμε εναλλακτικές ή ο καθένας την πάρτη του και όποιον πάρει ο Χάρος; Γιατί από αντιδράσεις χόρτασα. Προτάσεις δεν διαβάζω και αυτό ως γεγονός εξυπηρετεί καλύτερα από κάθε τι άλλο το σύστημα που αντιμάχεστε.

Αυτά. Και μην μου αρχίσετε τα περί πολιτικής παιδείας γιατί ακόμα και στους χώρους επίσημης διδασκαλίας της άλλα αναφέρονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και άλλα λέγονται στα διαλείμματα. Από τη μια να ανοίγουμε μυαλά και από την άλλη να αποφοιτούμε από την «Ανωτάτη Βυσματική».