Διάβασα σήμερα το πρωί στο twitter την έξης ερώτηση «Μετά το troktiko, τι;». Για μια στιγμή προβληματίστηκα. Μετά όμως θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι η πλειοψηφία μας ψοφά για σκάνδαλα και λασπολογία. Για τη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας και την υστερόβουλη αρθρογραφία. Για το λόγο αυτό θα υπάρξουν μιμητές που θα πατήσουν πάνω στη συμφορά και τον αξεπέραστο πόνο μιας οικογένειας και θα σηκώσουν το λάβαρο της «έγκριτης» ενημέρωσης και της «δημοσιογραφίας των πολιτών». Και θα υπάρξει και το κοινό που θα τους υποστηρίξει ένθερμα. Και θα υπάρξουν και εκείνοι που θα κρίνουν αλλά στα κρυφά θα τους δίνουν δύναμη επισκεπτόμενοι τις σελίδες τους.
Τώρα που ο χορός γύρω από το καυτό καζάνι με τα κόκαλα στα μαλλιά και τους χαλκάδες στη μύτη τελείωσε, μήπως να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Το troktiko δεν του άξιζε να κλείσει με αυτό τον τρόπο. Όχι έτσι’ με την απολυτότητα του θανάτου. Σε τέτοια sites τους αξίζει μια άλλη συμπεριφορά.
Τους αξίζει η αδιαφορία μας. Η αποχή μας από τις σελίδες τους. Η έλλειψη του ενδιαφέροντος μας για κάθε τι κίτρινο. Ουτοπία;
Σαφέστατα. Αλλά χωρίς αυτό το όνειρο δεν μπορώ να ξεπλύνω την ντροπή μου που αποτελώ κομμάτι μιας κοινωνίας που λογαριάζεται με σφαίρες και καβγάδες. Πόσο θα ήθελα να τα τινάζαμε όλα στον αέρα και να τα ξαναφτιάχναμε από την αρχή.