Σε πρώτη ανάγνωση, η επιβολή αυτού του μέτρου θα επηρεάσει άμεσα τον επιχειρηματικό τομέα της διασκέδασης. Οι ιδιοκτήτες καφετεριών, bars και clubs είναι οι πρώτοι που θα απορροφήσουν τον κραδασμό της αλλαγής και παρακολουθώντας το πως κινούνται οι θαμώνες στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις διατηρώ την πεποίθηση ότι οι πρώτοι θα περάσουν δύσκολες μέρες. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά.

Όταν επιβλήθηκε η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους στη Νέα Υόρκη, αυτό συνέβη μετά από χρόνια επιθετικής προώθησης του μηνύματος κατά του καπνίσματος. Ο πληροφοριακός βομβαρδισμός ξεκινούσε από το σχολείο, συνεχιζόταν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις διαφημιστικές πινακίδες και στους εκπροσώπους της pop κουλτούρας. Την στιγμή που το κάπνισμα έπαψε να είναι cool, ήλθε ο νόμος σαν επικύρωση της συλλογικής συνείδησης της πλειοψηφίας του πληθυσμού που είχε πλέον απαλλαγεί από τον εθισμό του καπνίσματος. Στην Ελλάδα αυτό δεν συνέβη ποτέ. Ακόμα και στα σχολεία υπάρχουν καθηγητές που κάνουν τα στραβά μάτια όταν βλέπουν μαθητές να καπνίζουν ή στη χειρότερη τους κάνουν τράκα και απολαμβάνουν παρέα ένα-δύο τσιγάρα.

Κατά την προσωπική μου άποψη χρειάζεται ένα λεπτομερές και μακροπρόθεσμο πλάνο για την αντιμετώπιση του καπνίσματος, το οποίο να μην υποβάλλεται στις αλλαγές της εκάστοτε κυβέρνησης. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως σημαντικό μέρος του προγραμματισμού της εθνικής υγείας, μιας και τα στατιστικά μας έχουν στις πρώτες θέσεις για τον αριθμό των καπνιστών στην Ευρώπη. Στο σχεδιασμό θα πρέπει να συμπεριληφθούν η πολιτική πρωτοβουλία, η επιχειρηματική δραστηριότητα, το νομοθετικό έργο και ο καλλιτεχνικός χώρος. Από τη μία πλευρά θα υπάρχει η άκαμπτη νομοθεσία και η άτεγκτη πολιτικοοικονομική βούληση και από την άλλη το χρυσωμένο χάπι του μηνύματος κατά του καπνίσματος που θα δίνουν τραγουδιστές, ηθοποιοί και άλλοι εκπρόσωποι των τεχνών και των γραμμάτων. Στο «παιχνίδι» θα πρέπει βέβαια να ενταχθούν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι διαφημιστικές. Να δοθεί ένα τέρμα στις διαφημίσεις ειδών καπνού, να σταματήσουν οι φωτογραφήσεις των δημόσιων πρόσωπων με το τσιγάρο στο χέρι, είτε αυτές είναι συμφωνημένες είτε από τον αιφνίδιο φακό των paparazzi και να δημιουργηθούν σύγχρονες καμπάνιες που θα μιλούν στη γλώσσα της νεολαίας και θα την αποτρέπουν με έξυπνο τρόπο από το να ανάψει το πρώτο της τσιγάρο.

Τώρα σε ό,τι αφορά το θέμα των αδειών που αρχίσαμε να συζητάμε  με τον papachatzis στο Twitter, έχω μερικές ενστάσεις. Εκείνος πρότεινε την ύπαρξη δύο αδειών για τους χώρους εστίασης, αναψυκτηρίων κτλ.: μια άδεια μη-καπνιστών, η οποία θα θεωρείται και η βασική και μια άδεια καπνιστών, η οποία θα δίδεται μετά την καταβολή ενός μεγάλου χρηματικού ποσού. Η δική μου πρόταση ήταν να δίνεται ένας συγκεκριμένος αριθμός αδειών για καταστήματα που θα φιλοξενούν τους καπνίζοντες ανά δήμο. Η απάντηση του papachatzis ήταν «εκεί δημιουργείς κλειστό επάγγελμα και αντιβαίνει στους κανόνες του ανταγωνισμού (+ νέα εστία διαφθοράς με τις συγκεκριμένες άδειες)». Εν μέρει έχει δίκιο, αλλά υπάρχουν διάφορες παράμετροι στο ζήτημα.

Πρώτον, η ακριβότερη άδεια δίνει τη δικαιολογία στον επιχειρηματία να ανεβάσει τις τιμές του. Στην εποχή που ζούμε αυτό θα του δημιουργήσει πρόβλημα βιωσιμότητας, ενώ μπορεί να διαταράξει και τις εργασιακές σχέσεις με τους υπαλλήλους του. Με άλλα λόγια να μην πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές ή να προσφέρει μειωμένους μισθούς. Δεύτερον, ένα μέρος της επιχειρηματικότητας στον κλάδο αυτόν είναι ήδη κλειστό επάγγελμα. Πόσα καταστήματα νυχτερινής διασκέδασης λειτουργούν με νόμιμες άδειες, από τα οποία σύμφωνα με το νόμο περί απαγόρευσης του καπνίσματος θα λάβουν παράταση μέχρι το Μάιο του 2011 μόνο εκείνα με ζωντανή μουσική; Τρίτον, και σε πιο προσωπικό τόνο, αν και είναι ρεαλιστικό να μιλάμε για νέα εστία διαφθοράς, αυτό δεν παύει να με ενοχλεί όταν προσπαθούμε να βρούμε βιώσιμες λύσεις μέσω διαλόγου. Θέλω οι θεσμοί στη χώρα μου να λειτουργούν χωρίς υπόγειες παρεμβάσεις. Στην περίπτωση της πρότασης μου, λοιπόν, θα μπορούσε να υπάρξει μια σειρά συγκεκριμένων προδιαγραφών κατασκευής και λειτουργίας των καταστημάτων που θα πρέπει να ακολουθεί πιστά ο επιχειρηματίας, όπως συγκεκριμένα τετραγωνικά, ειδικό σύστημα εξαερισμού, ειδικές σημάνσεις και ούτω καθεξής.

Τελειώνοντας θα ήθελα να εκφράσω πάλι την άποψη μου ότι τέτοιες κινήσεις δεν μπορούν να πετύχουν από τη μια μέρα στην άλλη. Τέτοιες αλλαγές χρειάζονται χρόνο, εκπαίδευση και σωστή προετοιμασία και στη δική μας την περίπτωση το ξερίζωμα μιας συνήθειας βαθιά ριζωμένης στην ιδιοσυγκρασία μας.

Η Ελλάδα του σήμερα, ακόμα και εν μέσω της καταιγίδας που μας μαστίζει, συνεχίζει να ειδωλοποιεί τα αστραφτερά χαμόγελα, τις ακριβές designer bags, τα πολυτελή αυτοκίνητα, τις εικόνες πλούτου και υπερβολής. Ένα lifestyle άπιαστο λειτουργεί σαν καταφύγιο από τη μιζέρια της καθημερινότητας και των δελτίων ειδήσεων. Υπάρχουν πολλοί που κρέμονται από τα χείλη του κάθε Ρέμου και Ρουβά για μια ατάκα την οποία θα μετατρέψουν σε slogan στις παρέες τους, ενώ άλλοι κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να τους συναναστραφούν αποδεικνύοντας στον περίγυρο τους την υψηλή κοινωνική τους θέση. Αχ και να γνωρίζατε πόσες μητέρες περιμένουν πως και πως τα νέα τεύχη των ΣΟΚ, Λοιπόν, κτλ κάθε εβδομάδα μήπως και δουν τις κόρες τους φωτογραφημένες ως οι νέες, άγνωστες –για την ώρα- συνοδοί των διάσημων τροβαδούρων. Είναι λυπηρό, δεν συμφωνείτε;

Υπάρχει όμως κάτι πιο λυπηρό: η επιλεκτική άγνοια των καλλιτεχνών όταν πρόκειται για την επιρροή τους. Ενώ αντιμετωπίζω πολλές φορές θετικά τις προσπάθειες τους να υποστηρίξουν ευγενείς στόχους, όπως τη μάχη κατά του καρκίνου του στήθους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με ενοχλεί η σιωπή τους απέναντι στα τρέχοντα ζητήματα της κοινωνίας που τους έχει αναδείξει. Πόσο δύσκολο είναι πια για τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων των διασημότερων Ελλήνων καλλιτεχνών να γράψουν ένα κείμενο ή δυο-τρεις ατάκες που θα χρησιμοποιούν οι «αστέρες» στις συνεντεύξεις τους για την επικαιρότητα;

Να σας το πω και διαφορετικά. Δεν μπορεί η Lady Gaga μέσα από τις συναυλίες της να περνά τα δικά της πολιτικά μηνύματα, όσο νηπιακός και αν είναι ο λόγος της, και οι δικοί μας να κινούνται λες και χτίζουν το βιογραφικό του αψεγάδιαστου. Είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτοί οι καλλιτέχνες διαθέτουν μεγαλύτερη επιρροή από οποιοδήποτε ακαδημαϊκό ή πνευματικό άνθρωπο αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Μπορεί τα νούμερα των πωλήσεων των περιοδικών να μην δείχνουν αυτήν την εικόνα, αλλά αυτό είναι μόνο ένα μέρος του συστήματος, που συμπεριλαμβάνει τις μεσημεριανές εκπομπές, τα κίτρινα ενημερωτικά sites και το ασύδοτο κουτσομπολιό σε κομμωτήρια, καφετέριες και φιλικές συναθροίσεις.

Πάντα θεωρούσα τους καλλιτέχνες ευαίσθητους απέναντι στο σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων και κοντά στο κοινό που τους αναδεικνύει. Θλιβερή η διάψευση, αλλά όχι τόσο συγκλονιστική όσο θα είναι για εκείνους όταν ο κόσμος σταματήσει να αγοράζει τη μουσική τους και να συντηρεί τον τρόπο ζωής τους.

Ένα σχόλιο που διάβασα σήμερα στο Facebook, κάτω από το link που έδωσα για την τελευταία μου ανάρτηση με ώθησε να θυμηθώ την τριλογία του Matrix.

Θα μπορούσε το μέλλον στο οποίο οδηγούμαστε να το έχουμε ήδη δει ως αποκύημα της φαντασίας άλλων; Εσείς που χρησιμοποιείτε το iPad στην καθημερινότητα σας δεν ανακαλέσατε καθόλου στο νου σας σκηνές από το Minority Report κατά την πρώτη επαφή σας με τη συσκευή;

Η φαντασία λειτουργεί αυτόνομα και παράγει εικόνες στο μυαλό μας μέσα από τη διαδικασία της «παρθενογένεσης» ή συλλέγει και συνδυάζει κομμάτια από τις πληροφορίες που λαμβάνουμε καθημερινά και τα νέα αυτά αμαλγάματα προωθούν την ήδη υπάρχουσα γνώση εξελικτικά; Μα αλήθεια πως μπορείς να παράγεις νέα πληροφορία out of thin air; Είναι αυτό δυνατό; Τελικά πόσο δύσκολο είναι το future-casting ως πρακτική; Με ποια κριτήρια διαχωρίζεται το φανταστικό από το πιθανό; Είναι αυτά τα κριτήρια προσωπικά [γνωρίζω γιατί το έχω δει / γευτεί / μυρίσει / διαβάσει / κτλ.] ή authoritative; Πόσο εύκολο είναι πλέον να δεχόμαστε κάποια πράγματα ως universal truths; Πως οι innovators της εποχής μας «σπάνε» τα νοητικά δεσμά τους και αναπτύσσουν δημοφιλή προϊόντα και υπηρεσίες; Είναι απόρροια της μεταφοράς της φαντασίας τους στην πράξη ή της επισταμένης μελέτης τους πάνω σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο; Ή λίγο από όλα;

Κάποτε απορούσα γιατί οι άνθρωποι αγαπούν τα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες. Τώρα μπορώ να τους καταλάβω. Στην αλήθεια των αριθμών κάποιοι βρίσκουν πνευματική ανακούφιση, γιατί η φύση τους είναι σταθερή και απόλυτη, οι αλλαγές τους ελεγχόμενες και πάντα ο συνδυασμός του φέρει κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και όταν αυτό δεν είναι το επιθυμητό.

Ανάμεσα σε ημίγυμνους χορευτές και φωνητικά γεμάτα πόθο και σεξουαλικές υποσχέσεις, το γυναικείο φύλο βιώνει μια απροσδόκητη απελευθέρωση από ταμπού και προκαταλήψεις σαν να πρόκειται για μια μαζική δήλωση του «είμαι γυναίκα / είμαι σεξουαλική / κοίταξε με / άγγιξε με / αγάπησε με». Και όμως, αυτή η εικόνα της διάχυτης σεξουαλικότητας δεν παύει για πολλές και πολλούς να ανήκει στη σφαίρα του σουρεαλιστικού, μια θέαση από την υπερυψωμένη πραγματικότητα του φανταστικού.

Τα τελευταία χρόνια, το στοιχείο της φαντασίας περπατά παράλληλα με τη σεξουαλικότητα στο δρόμο της mainstream, pop κουλτούρας. Σπάζοντας το ηλικιακό φράγμα, η φαντασία, η μαγεία, ο σουρεαλισμός και η επιστημονική φαντασία βρίσκουν υποστηρικτές και ακολούθους σε όλα τα κοινά ανεξαρτήτως μόρφωσης και επαγγελματικής κατάστασης. Μόνο στη δική μου γενιά έχουμε ήδη γνωρίσει δύο πραγματικά φαινόμενα βασισμένα στη μυθοπλασία και στην επική εξιδανίκευση πρόσωπων και συμβάντων: η ιστορία του Harry Potter και το Twilight Saga. Την ίδια στιγμή, οι άλλοτε nerd-approved χαρακτήρες της Marvel Comics και της DC χαίρουν μαζικής αναγνώρισης μέσω της μεγάλης κινηματογραφικής οθόνης δημιουργώντας νέα πρότυπα και σταθερές στη μόδα, τη μουσική, το αστικό λεξιλόγιο, αλλά και τις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι ζούμε σε κυνική κοινωνία, τα ερεθίσματα από το χώρο του φανταστικού λειτουργούν εξισορροπιστικά και για ορισμένους λυτρωτικά. Στην τελευταία συνέντευξη που έδωσαν οι πρωταγωνιστές του Twilight στην Oprah Winfrey, μια ομάδα γυναικών άνω των 35 ετών υποστήριξαν ότι αγαπούν τη δημοφιλή σειρά βιβλίων της Stephenie Meyer και τις ταινίες που έχουν βασιστεί σε αυτήν διότι τους εξασφαλίζει μια ασφαλή διέξοδο από την καθημερινότητα τους, μακριά από τις συζυγικές και οικογενειακές υποχρεώσεις τους. Στον online κόσμο, βέβαια, το στοιχείο του φανταστικού δεν αποτελεί «άγνωστο επισκέπτη».

Η δημιουργία διαδικτυακών προσωπικοτήτων οι οποίες διαφέρουν από τους πραγματικούς εαυτούς μας αποτελεί μια καθιερωμένη πλέον πρακτική. Avatars, fictional bios και μια σειρά από μη-αναμενόμενα ενδιαφέροντα κοσμούν εκατοντάδες χιλιάδες profiles στα μεγαλύτερα social networking sites με τους διαχειριστές τους να αναζητούν έξοδο από την πραγματική ζωή τους. Κατά την προσωπική μου άποψη, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό που θα θέλαμε να προβάλλουμε και δεν το κάνουμε ανήκει και αυτή στη σφαίρα της φαντασίας. Η pop κουλτούρα και η τεχνολογία μας έχουν βοηθήσει στο να απενεχοποιήσουμε την εικόνα αυτήν και γιατί όχι να την προβάλλουμε και να την εξερευνήσουμε. Η θέση μας πίσω από το πληκτρολόγιο μας επιτρέπει αυτό το ταξίδι, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν πρέπει να διατηρούμε και κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες. Η ευχαρίστηση που λαμβάνει κάποιος/α από την πρακτική αυτή δεν χαρακτηρίζεται ωφέλιμη όταν κουκουλώνει την απτή πραγματικότητα ‘ είναι προτιμότερο να λειτουργεί συμπληρωματικά και να κατανοούμε τα όρια της.

Εσείς τι πιστεύετε; Αναζητούμε το φανταστικό τώρα περισσότερο από ποτέ; Θεωρείτε ότι είναι κομμάτι των αναγκών μας που πρέπει να καλύπτουμε; Η εύρεση του σας βοηθά στην πραγματικότητα σας;

Δεν μπορώ όμως να το αρνηθώ’ βρήκα τη σύνθεση των τηλεοπτικών παράθυρων αρκετά ενδιαφέρουσα, όχι όμως και τα πρόσωπα που φιλοξενούσαν. Ενδιαφέρουσα από ανθρωπολογικής και πολιτικής άποψης, διότι μέσα σε μια οθόνη χώρεσε ένα πλήθος αντιθέσεων, υποδειγματικών της νεοελληνικής πραγματικότητας. Από τη μία οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι ως ενορχηστρωτές, προσπαθούσαν να κατευθύνουν τη ροή του διαλόγου εκεί που ήθελαν, στο σημείο έκρηξης και κατακραυγής και από την άλλη δύο επαγγελματικοί κλάδοι, εκείνοι των τουριστικών επιχειρήσεων και των επαγγελματιών οδηγών φορτηγών και βυτιοφόρων να διαφωνούν μεταξύ τους προστατεύοντας τα συμφέροντα τους.

Ο καθένας με τα επιχειρήματα και τα δίκια του και όλοι στο σύνολο τους άδικοι. Προσπάθησα να ακούσω με κατανόηση και υπομονή όλες τις πλευρές. Να μάθω για τα προβλήματα τους, να καταλάβω τις ανησυχίες τους. Υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν υπέρ του αγώνα των ιδιοκτητών γιατί πραγματικά πιστεύω ότι χάνεται η αξία των επενδύσεων τους. Αλλά μια τέτοια στάση θεωρώ ότι αυτή την περίοδο είναι η πλέον ακατάλληλη. Είτε το θέλαμε είτε όχι, συμμετέχουμε όλοι σε αυτόν το χορό και για να βγούμε όρθιοι θα πρέπει να χορέψουμε σε ένα σκοπό που άλλοι μας έχουν ορίσει και επιβάλλει. Και όμως αυτή η κατάσταση ήταν κάποτε αρκετή για την πλειοψηφία της κοινωνίας να συσπειρωθεί και να αντιμετωπίσει την κρίση ενωμένη, σαν να ξυπνούσε μέσα μας η συλλογική, κοινή συνείδηση που μας ωθούσε στην τοποθέτηση του κοινού καλού στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων μας.

Που τέτοια τύχη να συμβεί αυτό τώρα; Αποτελεί πλέον γενετήσιο χαρακτηριστικό η διάσωση του μικρόκοσμου μας απέναντι στις θυσίες για το κοινό συμφέρον και την υπακοή στους νόμους. Ο συμβιβασμός θεωρείται ήττα and the winner takes it all. Μόνο που αυτές οι θεωρήσεις λειτουργούν σε άλλα συστήματα όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία χαίρει σεβασμού και ο δημόσιος τομέας δεν αποτελεί στόχος ζωής. Σε αυτό το σημείο τα βάζω με τα δύο κόμματα εξουσίας, γιατί δημιούργησαν μια κοινωνία βολέματος και γλειψίματος και ο στερημένος Έλληνας ήταν προφανές ότι θα ακολουθούσε τον εύκολο δρόμο.

Και τώρα που βρισκόμαστε προ των πυλών των μεγάλων ανακατατάξεων [αρνητικών ή θετικών θα το δείξει ο χρόνος και το στομάχι μας], η διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης φαντάζει ως ο πιο σπουδαίος σκοπός. Πάνω που λέω ότι θα στηρίξω τις αλλαγές και θα δουλέψω παραπάνω γιατί δεν έχω άλλες επιλογές, έρχεται η τωρινή κυβέρνηση και ανακοινώνει επίταξη οχημάτων και μου χαλάει το όνειρο. Γιατί μου φέρνει στο νου εικόνες από τις «δυστοπίες» του μέλλοντος. Γιατί μπορεί κύριοι υπουργοί και κύριε πρωθυπουργέ να συζητάτε και να συμφωνείτε με τους ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους μας την πορεία της χωράς, αλλά έχω αρχίσει να αμφιβάλλω αν όντως συζητάτε με τους εταίρους της δικής μας κοινωνίας για να χαραχθούν κοινές κατευθύνσεις.

Όλα πια θυμίζουν ένα φαύλο κύκλο, σαν μουτζούρα σε μαθητικό τετράδιο. Και σας ρωτώ: θέλετε να σπάσει ο κύκλος; Θέλετε να συνεχίσουν οι τσακωμοί; Θέλετε να βρούμε εναλλακτικές ή ο καθένας την πάρτη του και όποιον πάρει ο Χάρος; Γιατί από αντιδράσεις χόρτασα. Προτάσεις δεν διαβάζω και αυτό ως γεγονός εξυπηρετεί καλύτερα από κάθε τι άλλο το σύστημα που αντιμάχεστε.

Αυτά. Και μην μου αρχίσετε τα περί πολιτικής παιδείας γιατί ακόμα και στους χώρους επίσημης διδασκαλίας της άλλα αναφέρονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και άλλα λέγονται στα διαλείμματα. Από τη μια να ανοίγουμε μυαλά και από την άλλη να αποφοιτούμε από την «Ανωτάτη Βυσματική».

Αν και το Hi5 υπήρξε η πρώτη μου επαφή με τα online social networks, γρήγορα κατάντησε μια κακόφημη γειτονιά με ύποπτες φάτσες και εγκαταλελειμμένα κτίρια. Κανείς δεν θέλει να κατοικεί στο γκέτο. Πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και σχετικός όρος που χαρακτηρίζει τη μεταφορά του πληθυσμού από περιοχές που «γκετοποιούνται» σε «καθαρές» γειτονιές.

Ο όρος «white flight» δεν είναι ξένος προς εκείνους που ασχολούνται με την αστική κοινωνιολογία. Κατά βάσει, περιγράφει την έξοδο του λευκού πληθυσμού από τις γειτονιές στις οποίες παρατηρείται έντονη αύξηση στον πληθυσμό των μειονοτήτων. [Και μετά μιλάμε για κοινωνική ισότητα και πάταξη των παρωχημένων αντιλήψεων].

Με αυτήν την ορολογία, η γνωστή ερευνήτρια Danah Boyd προσπαθεί να εξηγήσει τη μαζική αποχώρηση χρηστών από το MySpace και άλλα social networks και την είσοδο τους στο Facebook. [το link της πρώτης πρότασης της παραγράφου σας οδηγεί σε σχετικό άρθρο της Boyd όπου υπάρχει σύνδεσμος για το κεφάλαιο που έχει αφιερώσει η ίδια στο νέο της βιβλίο για το φαινόμενο του white flight στα online δίκτυα]. Πηγαίνοντας ένα βήμα πέρα από το hype και τη μόδα η Boyd συγκρίνει την offline συμπεριφορά με την online και βρίσκει ουσιαστικά κοινά σημεία επαφής.

Όταν άνοιξα το λογαριασμό μου στο Facebook είχα γοητευτεί από το λιτό και καθαρό design του και την αίσθηση ασφάλειας που μου έδινε. Ακόμα και οι άγνωστες προς εμένα φυσιογνωμίες είχαν ονοματεπώνυμο και δεν κρυβόντουσαν πίσω από ένα nickname [η κλοπή ταυτότητας ήταν κάτι που εκείνη την περίοδο δεν μου περνούσε από το νου. Μακάρια αθώοτητα]. Όμοιος μεταξύ ομοίων.

Η ιδέα της «λευκής φυγής» είναι κάτι που δεν είχε περάσει ποτέ από το νου μου, αλλά ως ένα βαθμό εξηγούν τη συμπεριφορά μου. Εσείς τι πιστεύετε; Σε δεύτερη ανάγνωση τι έπαιξε ρόλο για την εγγραφή σας στο Facebook;

Θυμήθηκα ότι η πλειοψηφία μας ψοφά για σκάνδαλα και λασπολογία. Για τη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας και την υστερόβουλη αρθρογραφία. Για το λόγο αυτό θα υπάρξουν μιμητές που θα πατήσουν πάνω στη συμφορά και τον αξεπέραστο πόνο μιας οικογένειας και θα σηκώσουν το λάβαρο της «έγκριτης» ενημέρωσης και της «δημοσιογραφίας των πολιτών». Και θα υπάρξει και το κοινό που θα τους υποστηρίξει ένθερμα. Και θα υπάρξουν και εκείνοι που θα κρίνουν αλλά στα κρυφά θα τους δίνουν δύναμη επισκεπτόμενοι τις σελίδες τους.

Τώρα που ο χορός γύρω από το καυτό καζάνι με τα κόκαλα στα μαλλιά και τους χαλκάδες στη μύτη τελείωσε, μήπως να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Το troktiko δεν του άξιζε να κλείσει με αυτό τον τρόπο. Όχι έτσι’ με την απολυτότητα του θανάτου. Σε τέτοια sites τους αξίζει μια άλλη συμπεριφορά.

Τους αξίζει η αδιαφορία μας. Η αποχή μας από τις σελίδες τους. Η έλλειψη του ενδιαφέροντος μας για κάθε τι κίτρινο. Ουτοπία;

Σαφέστατα. Αλλά χωρίς αυτό το όνειρο δεν μπορώ να ξεπλύνω την ντροπή μου που αποτελώ κομμάτι μιας κοινωνίας που λογαριάζεται με σφαίρες και καβγάδες. Πόσο θα ήθελα να τα τινάζαμε όλα στον αέρα και να τα ξαναφτιάχναμε από την αρχή.

Βράδυ Σαββάτου και ένα τεχνικό λάθος στέλνει το blog μου στα χωράφια της λήθης να μασήσει και αυτό φρέσκο διαδικτυακό χορτάρι.

Κείμενα, φωτογραφίες, videos και σχόλια μεταλλάχθηκαν σε ψηφιακές μονάδες σε ένα κάδο άχρηστων σε κάποιο server στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Μπροστά στο κενό έμεινα με το στόμα ανοικτό. Μετά από μια άψογη ερμηνεία νησιώτικου μοιρολογιού, έβαλα πάλι μπροστά τις μηχανές. Μετά από ένα χρόνο είχα ξεχάσει τι με περίμενε.

Το πιο χρονοβόρο μέρος της υπόθεσης ήταν η επιλογή καινούριου template. Το ένα να μου βρομάει και το άλλο να μου ξινίζει. Το τρίτο να θέλει άπειρες ώρες επεξεργασίας. Με τα μάτια μου πλέον να θυμίζουν κουμπότρυπες επέλεξα να εγκαταστήσω το παλιό μου theme. Απλό, καθαρό και ανώδυνο. Το πρόβλημα, όμως, είναι αλλού’ στο περιεχόμενο.

Απίστευτα δυσανάλογος ο χρόνος δημιουργίας και διανομής ενός post. Από την άλλη, θα μου πείτε, ότι ίσως θα είναι καλύτερα να αντιμετωπίσω αυτό το σκηνικό ως μια ευκαιρία.

Μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσω ένα κομμάτι της online ταυτότητας μου. Δεν ακούγεται και τόσο άσχημο.

Εις το επανιδείν.